“အမေ ထပါဦး… ကျွန်မ မပြောတော့ဘူး…”
ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာတော့ အားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
ဇာတ်သိမ်းပိုင်းမှာတော့ ဒေါ်မြိုင်ရဲ့ နောက်ဆုံးည၊ နွယ်နွယ်ရဲ့ နောက်ကျသွားတဲ့နောင်တ၊ အမေမရှိတော့မှ သမီးတစ်ယောက် နားလည်လာခဲ့တဲ့ မိဘမေတ္တာနဲ့ ဝဋ်လည်ခြင်းရဲ့ အမှန်တရားကို ခံစားရမှာဖြစ်ပါတယ်။
တစ်သက်လုံး သမီးအတွက်ပဲ ရှင်သန်ခဲ့တဲ့ အမေတစ်ယောက်ဟာ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ဆေးဖိုးမတောင်းခဲ့ဘူး။ အိမ်ကြီးမတောင်းခဲ့ဘူး။ သူလိုချင်ခဲ့တာ သမီးလက်တစ်ချက်၊ စကားနူးနူးလေးတစ်ခွန်း၊ “အမေ မကြောက်နဲ့၊ သမီးရှိတယ်” ဆိုတဲ့ သက်သေတစ်ခုပဲ။
ဒါပေမယ့် နွယ်နွယ်က အဲဒီအရာကို အချိန်မီ မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။
အမေဆုံးပြီးနောက်မှာ လူတွေပြောတဲ့စကားတွေ၊ အမေရေးထားခဲ့တဲ့ စာတစ်စောင်၊ သူမကို တစ်သက်လုံး လိုက်ခြောက်နေတဲ့ နောက်ဆုံးစကားတွေကြောင့် နွယ်နွယ်ရဲ့ ဘဝဟာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သားတစ်ယောက်ရလာတဲ့နေ့မှာမှ အမေဆိုတာ ဘယ်လောက်ခံနိုင်ရတယ်၊ ဘယ်လောက်ပေးဆပ်ရတယ်၊ ဘယ်လောက်ချစ်ရတယ်ဆိုတာ နားလည်လာခဲ့တယ်။
ဝဋ်လည်ခြင်းဆိုတာ မိုးပေါ်က ပြစ်ဒဏ်ကျတာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်မကိုင်ခဲ့တဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ပြန်ကိုင်ချင်တဲ့အချိန်မှာ… အဲဒီလက် မရှိတော့တာပဲ။
ဒီဇာတ်သိမ်းပိုင်းက မိဘရှိနေတုန်း တန်ဖိုးထားဖို့၊ နောက်ကျသွားတဲ့ “ချစ်တယ်” ဆိုတဲ့စကားတစ်ခွန်းဟာ ဘဝတစ်သက်လုံး နာကျင်စေနိုင်ကြောင်း သတိပေးတဲ့ မိသားစုဒရာမာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပါ။
Comment မှာ ဖြေခဲ့ပါ —
မိဘအတွက် နောက်ဆုံးအချိန်မှာ အရေးကြီးဆုံးက ငွေလား… ဒါမှမဟုတ် သားသမီးရဲ့ လက်တစ်ဖက်လား?
#familydramaserial #myanmarstory #BurmeseFairyTales #dhamma #parentslove #educationstory #myanmaryoutuber #burmese #drama #အမေ့မေတ္တာ #မိဘကျေးဇူး #နောင်တ #horrorstories #scarystories #movie
ข้อเสนอแนะ
รายงาน
ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงโดยไม่ได้รับอนุญาตจากครีเอเตอร์
ข้อเสนอแนะ
รายงาน