ปาคา

ปาคา (จากภาษาตูปี ปาคา ) เป็นสมาชิกของสกุล Cuniculus ซึ่ง เป็น สัตว์ฟันแทะกิน พืชที่อาศัยอยู่บนพื้นดินในอเมริกาใต้และอเมริกากลางเป็นสกุลเดียวในวงศ์ Cuniculidae ปาคาเป็นสัตว์ฟันแทะขนาดใหญ่ที่มีจุดและลายบนลำตัว หูสั้น และหางแทบมองไม่เห็น ปาคาเป็นอาหารที่ชาวเบลีซรับประทาน โดยรู้จักกันในชื่อ "gibnut" และเคยเสิร์ฟให้สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2เรียกว่า "หนูหลวง" ในลุ่มน้ำอเมซอน พวกมันถูกเรียกว่า "majás" ใน ภาษา อังกฤษแบบ กายอานา เรียกว่าlabbaจากLokono ในตรินิแดดพวกมันถูกเรียกว่าlappe และเป็นสัตว์ป่าที่ได้รับความนิยมอย่างมาก เนื้อที่ปรุงสุก แล้วถือเป็นอาหารรสเลิศในหมู่นักกินเนื้อสัตว์ป่า ภูมิหลังทางวิวัฒนาการ แก้ไข ปาคามีถิ่นกำเนิดในอเมริกาใต้และเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมไม่กี่ชนิดที่อพยพไปยังอเมริกาเหนือได้สำเร็จหลังจากการแลกเปลี่ยนครั้งใหญ่ในอเมริกา เมื่อ 3 ล้านปีก่อนเดิมทีพวกมันถูกจัดกลุ่มร่วมกับอะกูติในวงศ์Dasyproctidaeวงศ์ย่อยAgoutinaeแต่ได้รับสถานะเป็นวงศ์เต็มรูปแบบเนื่องจากมีความแตกต่างกันในจำนวนนิ้วเท้า รูปร่างของกะโหลก และลวดลายขน คำอธิบาย ปาคา มีความยาว50–77 ซม. (20–30 นิ้ว) ไม่รวม หางสั้น13–23 ซม. (5–9 นิ้ว) มีน้ำหนัก 6–14 กก. (13–31 ปอนด์)และเป็นสัตว์ฟันแทะที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 14 ของโลกคล้ายกับหนูตะเภาพวกมันมีหัวเป็นรูปสี่เหลี่ยม หูเล็ก ด้านข้างมีลวดลายเป็นจุดและลาย และหางแทบมองไม่เห็น ปาคามีลักษณะคล้ายคลึงกับกวางที่มีกีบเท้าขนาดใหญ่ ขาหน้าเล็ก และลำตัวรูปทรงกรวย และเช่นเดียวกับกวาง ปาคามีแถบจุดและลายขวางสี่ถึงเจ็ดแถบตามข้างลำตัว พวกมันมีรูปร่างใหญ่โตและแข็งแรง แม้ว่าขาจะยาวและค่อนข้างเล็ก หูเล็ก ๆ ของพวกมันตั้งอยู่สูงบนหัว พวกมันมีนิ้วเท้าสี่นิ้วที่เท้าหน้าและห้านิ้วที่เท้าหลัง (ซึ่งสองนิ้วนั้นสั้นและแทบจะไม่แตะพื้น) และมีเล็บที่แข็งแรงคล้ายกีบเท้าเล็ก ๆ ในลูกปาคา ผิวหนังปกคลุมด้วยเกล็ดแข็งขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ2 มม. (0.079 นิ้ว)บางทีเกล็ดเหล่านี้อาจมีหน้าที่ป้องกันผู้ล่าขนาดเล็ก แทบไม่มีความแตกต่างระหว่างเพศ พวกมันสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 13 ปีในป่า