Πυρριχιος, 19 Μαΐου 2024. 105 χρόνια από την γενοκτονία απ' τους τουρκαλάδες εγκληματίες

[Σχόλιο: ΄Εβλεπα το πόδι του πατέρα μου να κουνιέται ρυθμικά όταν άκουγε τα ποντιακά μας. Ιδιαίτερα πυρρίχιο. Κι εκείνος έβλεπε τον παππού μου κι εκείνος τον πατέρα του και τον παππού του. Τώρα κουνάω εγώ το πόδι μου. Γιατί ο Πόντος έχει περάσει απ' τα γονίδια στην ψυχή και δεν φεύγει. Καρφώθηκε εκεί και ζητάει αναγνώριση. Ζητάνε να πάνε πίσω στην πατρίδα όλοι οι φίλοι, οι διωγμένοι, οι νεκροί, οι σφαγιασμένοι. Ζητούν με οργή απελευθέρωση. 353.000 ψυχές ζητούν να κοιμηθούνε ήσυχα πια. Στα ουράνια, ποντιακά τους χώματα. Κι εγώ ονειρεύομαι, ίσως γραφικά, να πάρω πίσω την ΄Αγια μας Πατρίδα, να μπω στην Αδριανούπολη και να ζήσω ξανά στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς. Αλλά πριν θα μπω στην Αγιά Σοφιά. Να ανάψω ένα κερί κι ένα καντήλι. Στην τουρκιά μια φορά θα πάω. Με στολή και όπλο. Κι απ' την Κωνσταντινούπολη στη Μικρά Ασία, να την δω ξανά γαλάζια και λευκή. Ελληνική σαν πάντα. Κι ύστερα να λευτερώσω, λέει, τον Πόντο ολάκερο και να προσκυνήσω την Παναγία Σουμελά. Χωρίς άδεια κανενός τουρκαλά. Λέω. Κι ονειρεύομαι. Και τα λέω στα παιδιά μου, που χαμογελούν με κατανόηση. "Γέρασε, αλλά μυαλό δεν έβαλε". Ναι, κι ούτε πρόκειται ποτέ. Γιατί με τον τουρκαλά φίλος δεν γίνεσαι. ΄Εχεις τόσα ματωβαμένα να σε χωρίσουν που δεν ξεπλένονται ούτε με πέλαγα, ούτε με αιώνες. ΄Οσοι αιώνες κι αν περάσουν. Κι εγώ θα ζω με το "πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θά'ναι"...]