นิทาน กบกับเสือ

ริมหนองน้ำใหญ่กลางป่าลึก เสือโคร่งเจ้าป่า ผู้หยิ่งทะนงในพละกำลัง เดินมาพบกับ กบตัวเล็ก ที่นั่งอยู่บนใบบัว เสือส่งเสียงคำรามข่มขู่หวังจะจับกบกินเป็นอาหารว่าง แต่กบตัวน้อยไม่แสดงความหวาดกลัว กลับใช้ไหวพริบเอ่ยท้าทายเสือประลองกำลัง เพื่อพิสูจน์ว่าใครกันแน่ที่คู่ควรเป็นเจ้าแห่งผืนป่า การประลองเริ่มจากการกระโดดข้ามลำธาร เสืออาศัยช่วงขาที่ยาวกระโดดพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่เสือจะทะยานไป กบได้แอบกระโดดงับหางเสือไว้แน่น เมื่อเสือลงแตะพื้นฝั่งตรงข้าม กบจึงอาศัยแรงเหวี่ยงดีดตัวข้ามไปตกอยู่ด้านหน้าของเสือ พร้อมหันมาหัวเราะแล้วบอกว่าตนกระโดดมาถึงก่อน เสือที่เริ่มเสียหน้าจึงท้าประลองคายสิ่งที่เคยกิน เพื่อดูว่าใครล่าสัตว์ที่ดุร้ายกว่ากัน เสือสำรอกเศษกระดูกกวางออกมาอย่างภาคภูมิใจ ส่วนกบซึ่งแอบกลืนขนเสือที่หลุดติดปากตอนงับหางเมื่อสักครู่ ได้คายกระจุกขนเสือออกมา กบแกล้งทำทีขู่สำทับไปว่า "ข้าเพิ่งกินเสือตัวก่อนหน้าเจ้าไป ขนมันยังติดคอข้าอยู่เลย!" เสือหลงเชื่อสนิทใจ คิดว่ากบเป็นสัตว์ประหลาดที่มีเวทมนตร์และกินเสือเป็นอาหาร จึงเกิดความหวาดกลัวจนตัวสั่นและวิ่งหนีเตลิดเข้าป่าลึกไป ไม่กล้ากลับมารบกวนกบตัวน้อยที่หนองน้ำแห่งนั้นอีกเลย นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ปัญญาและไหวพริบสามารถเอาชนะพละกำลังอันมหาศาลได้เสมอ