ตอนที่ 1 "คุณหนูโกคูจูเนียร์ถือกำเนิด ผมชื่อโกฮังครับ" ดราก้อนบอลแซด Dragon Ball Z สปอย

ห้าปีผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ในภาค Dragon Ball โลกสีฟ้าใบนี้ก็เข้าสู่ยุคแห่งความสงบสุข ผู้คนบนโลก ต่างก็ไม่มีใครรู้เลยว่า ภัยคุกคามใหม่ที่น่ากลัวกว่าจอมราชาปีศาจพิคโกโร่ กำลังจะมาเยือนโลกใบนี้แล้ว ที่หุบเขาเปาซู Chi-Chi กำลังเรียกหา Gohan ลูกชายของเธอ แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับที่ท่านเรียก ทางด้านโกคูที่กระโดดผ่านป่าหลังบ้านเพื่อเข้าไปหาฟืน เขาพบต้นไม้ต้นหนึ่งที่เหมาะสม จึงจัดการโค่นมันลงด้วยหมัดเดียว แล้วก็หยิบมันขึ้นมาแบกกลับบ้าน เมื่อโกคูมาถึงบ้าน Chi-Chi ขอให้โกคุออกไปตามหาโกฮังในป่าให้ที ไม่งั้นอาจไปบ้านผู้เฒ่าเต่าสายได้ โกคุเห็นด้วย Chi-Chi จึงบอกให้โกคุรีบขี่เมฆสีทองไปตามหาเร็วๆ ในขณะเดียวกัน ชาวไร่คนหนึ่งกำลังทำงานในไร่ เขากำลังขนหญ้าแห้งใส่รถกระบะเชฟโรเลตแบบดุดันไม่เกรงใจใคร จนกระทั่งได้ยินเสียงแปลกๆ เขามองขึ้นไปเห็นอุกกาบาตกำลังตกลงมา และมันก็ตกลงไปในทุ่ง ชาวไร่จึงรีบบึ่งรถไปตรวจสอบที่เกิดเหตุ ชาวไร่นำปืนไปด้วยเพื่อป้องกันตัว เขาไปถึงปล่องภูเขาไฟและพบว่ามันไม่ใช่อุกกาบาตเลย แต่เป็นลูกเหล็กกลมๆ อะไรสักอย่าง ยานอวกาศเปิดออก มีชายคนหนึ่งก้าวออกจากยานบ่นพึมพำว่าทุกสิ่งบนโลกยังไม่ได้ถูกทำลาย ชายคนนั้นลอยออกมาจากปล่องภูเขาไฟ ชาวไร่บรรจุกระสุนปืน และบอกมนุดต่างดาว (อย่างประหม่า) ว่าเขาอยู่ในที่ดินของตน มนุษย์ต่างดาวกดปุ่มบนสเกาเตอร์ เพื่ออ่านระดับค่าพลังของชาวไร่ ซึ่งเท่ากับ 5 ขยะชัดๆ ชาวไร่ยิงปืนออกไป แต่ผู้บุกรุกลึกลับจับกระสุนในมือและตวัดกลับมา ดูเหมือนว่าชาวไร่คนนั้นจะตุยเย่ไปทันที จากนั้นสเกาเตอร์ก็จับสันยานระดับพลังงานที่สูงมาก จึงบินออกไปยังทิศทางนั้น พร้อมร้องตะโกนว่า "เตรียมตัวไว้ Kakarot!" อีกด้านนึง เด็กน้อยโกฮังหลงทางอยู่ในป่า เขามีท่าทางหวาดกลัว ร้องไห้เรียกหาพ่อ จากนั้นก็วิ่งลึกเข้าไปในป่ามากขึ้น โกฮังหยุดที่ตอไม้ยักษ์ น่าจะเป็นต้นเดียวกับที่โกคูโค่นมันลง และเมื่อโกฮังนั่งลงและเงยหน้ามองขึ้น เขามองเห็นผีเสื้อสีน้ำเงินดำ สวยงาม เกาะอยู่บนตอไม้ แต่เมื่อโกฮังลุุกขึ้นยืน ผีเสื้อก็บินจากไป โกฮังจึงวิ่งไล่ตามไป ผีเสื้อไปเกาะอยู่บนต้นไม้สูง โกฮังพยายามปีนขึ้นไปให้ถึงผีเสื้อ แต่เขาก็ล้มเหลวอย่างน่าสงสาร จึงมองหาทางอื่น แต่เมื่อมองไปที่ผีเสื้ออีกที มันก็บินจากไปแล้ว โกฮังจึงพยายามหาทางออกจากป่า เขาได้ยินเสียงดังในพุ่มไม้ ด้วยความไร้เดียงสาจึงคิดว่