ตอนที่ 67 จักรวาลที่ 4: ขอพรสิ ดราก้อนบอล มัลติเวิร์ส dragon ball multiverse สปอย

จักรวาลที่ 4, ปี 778 ในช่วงเวลานั้น บูเก่งรอบด้าน แถมยังสามารถอยู่ได้หลายที่พร้อมกัน ส่วนหนึ่งของเขาถูกแยกไว้ตลอด 24 ชั่วโมง ในสถานที่สาธารณะขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง… "บู เทพผู้รอบรู้" "ฉันจะให้พร... หรือฆ่าแก โปรดต่อคิวให้เรียบร้อย" "นั่นแถวเหรอเนี่ย?! ยาวชะมัด มองไม่เห็นปลายเลย!" "ยืนรอกันเป็นชั่วโมง... แต่ไม่มีใครพยายามโกงเลย" "ก็แน่ล่ะ... ต่อหน้าบู การโกงมันไร้ความหมาย" "ข้าคือ กอร์คอร์ผู้ยิ่งใหญ่! ข้าไม่ต่อแถวโว้ย!!" "อ๊ากกก!" "ฮ่าๆ ไอ้งี่เง่าเอ้ย!" "ผมหิวแล้วเนี่ย..." "ฉันปวดฉี่... นายช่วยต่อแถวแทนฉันได้มั้ย?" "ไม่ได้... แต่เอานี่ไปใช้แทนสิ" "มัน... ไม่สะอาดนี่หว่า!!" "ก็ฉันใช้เองนี่นา" และแล้ว... เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วโมง "ขอสวัสดีท่านบูผู้ยิ่งใหญ่ ข้ามีความปรารถนาหนึ่ง..." "ข้าอยากเป็นอมตะ!" "ปฏิเสธ" "อ๊ากกก!" "ข้าอยากได้พลังเพื่อปกป้องคนที่ข้ารัก!" "คำอธิษฐานสุดน้ำเน่า... แถมใจเจ้าก็ไม่บริสุทธิ์พอด้วยซ้ำ ปฏิเสธ!" "อ๊ากกก!" "ข้าขอพรสักพันข้อ!" "ปฏิเสธ!" "อ๊ากกก!" "ข้าอยากมองทะลุใจคน ว่าใครคิดยังไงจริง ๆ" "อนุมัติ" กริ๊ง! “มหัศจรรย์จริง ๆ! ข้ามองเห็นใจของพวกเจ้า! ข้ามองทะลุเจ้าได้เลย! และเจ้านี่ด้วย...!” “ว้าว... พวกเจ้าทุกคน... ใจทรามกันหมดเลยนะ...” [บู: นั่งบนบัลลังก์ เอียงหน้ามอง] “เธออีกแล้วรึ...” [วิดเดลพูดด้วยความกล้า] “ฉันต้องการให้โกฮังกับเพื่อน ๆ กลับมา!!” [บูตอบด้วยความเย็นชา] “หยุดมาซะที บีเดล...” [วิดเดลพยายามพูดต่อ] “คุณเคยใจดีนี่นา! จำพ่อฉันไม่ได้เหรอ...” [บูดีดนิ้ว] “ฉันจะส่งเธอกลับโลก” ดีดนิ้ว! “ข้าอยากรู้คำตอบของชีวิต จักรวาล และทุกสิ่งทุกอย่าง!” [บู: พูดเรียบ ๆ] “คุกกี้” [แมว: งง] “ไม่ใช่ forty เหรอ...?” [บู:] “คุกกี้ ไปได้แล้ว” อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา “ถึงตาฉันแล้ว!!” [ชายหมวกสูงยื่นกล่องดนตรี] “ท่านบูผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดเปิดกล่องดนตรีที่ผนึกนี้ให้ข้าด้วยเถิด!” [บู:] “ข้างในมีอะไร?” [ชายหมวกสูง:] “เป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ถูกจองจำอยู่ในนั้น!” [บูพูดอย่างมีเลศนัย] “โกหกได้น่ารักดี... ผลลัพธ์คงสนุกแน่ เอ้า เอาไป!” ดีดนิ้ว! [เสียงดนตรีจากกล่อง] ♪♫♪♫♪♫♪ “…ทำไมท่านถึงปล่อยฉันออกมา?” ชายหมวกสูง: “หึหึหึ... ก็ออกจากคุกได้แล้วไม่ดีใจรึไงล่ะ?” [ชายจากกล่องหันไปมองบู] ชายจากกล่อง: “ท่านไม่ควรทำแบบนี้เลย!!” บู (พูดเรียบ ๆ): “